05 Sesel – Eric en Nora

De eerste dagen zijn een mengeling van zon, zand en cocktails. Louka en Sasha, onafscheidelijk, genieten van het strand alsof het het enige is wat telt. Maar ik voel me gevangen in een ritme dat niet het mijne is. Ik wil avontuur, niet alleen maar liggen in de zon. Ik wil met Louka zijn, zonder de anderen, zonder de verwachtingen. Ik wil met hem in bussen stappen, zijn verhalen horen, zijn blik zien als hij iets nieuws ontdekt. Nora rijdt overal naartoe in een auto die niet van ons is, langs wegen die zich slingeren door intens groen. We gaan naar het strand, stranden, witte en eindeloze. Zee, blauw en diep. Reuzenschildpadden, traag en majestueus. De stranden liggen bezaaid met kolossale rotsblokken, door de zee geslepen en gevormd, hun ruwe randen gladgestreeld door jaren van zout en branding. Het water heeft ze als een beeldhouwer bewerkt, tot ze staan als sculpturen, gevormd door de eindeloze dans van golven en tijd.

Ik ga alleen op pad. Wandelen. Kinderen tegenkomen. Hun lachen, hun nieuwsgierige blikken. Maar het is niet genoeg.