Deze ochtend is bijzonder. Louka is al op en loopt wat zenuwachtig rond in de kamer. Ik kom binnen en we doen ons vertrouwde begroetingsritueel: een zachte ‘goeiemorgen’. We blijven wat hangen, ik met mijn koffie – er is niets meer te eten thuis. Ik voel me triest, hij ook, maar op een andere manier. Plots besef ik wat hij me opnieuw duidelijk maakt: straks vertrekt hij een maand met zijn mama, en daarna zijn wij een maand weg. Hij wil onze laatste momenten zo lang mogelijk rekken. Voor mij is dat moeilijker; ik geef hem meer schik dan zorgeloze ideeën mee. Ons afscheid streelt nog steeds mijn rug, maar straks vertrekt hij zonder mij, voor een maand. Daarna vertrekken wij naar de Seychellen.

Hij is zo lief, hij is zo mooi.
2/7/20210