Ik wil het eiland te voet doorkruisen. Niet langs de kust, maar door het binnenland, waar het groen zo dicht is dat het lijkt alsof je erin kan verdwijnen. De jongeman stelt voor om mee te gaan, met zijn zoon en zijn vrouw. We doen het. Een wandeling, niet lang, want het eiland is klein. Zijn zoon kijkt op naar Louka, wil naast hem lopen, met hem praten, alsof Louka iets heeft wat hij zelf niet bezat. Louka, een beetje geërgerd, krijgt er een punthoofd van.

Wat ik fantastisch vind aan Nora, is dat zij zo makkelijk contact maakt en zo fantastische dingen ontdekt. 

Louka 10.8.2010

Na een maand op dit kleine eiland had ik alles gezien. Te lang, te beperkt – ik wilde verder. Maar de Seychellen bleken niet het paradijs van eilandhoppen dat ik me had voorgesteld. De afstanden tussen de eilanden waren veel groter dan ik dacht, en de prijzen van de veerboten absurd: vierhonderd euro per persoon voor een enkele rit. Te duur, te toeristisch. Dus ging ik op zoek naar alternatieven en ontdekte dat sommige goederenboten ook passagiers meenamen. Geen luxe, wel betaalbaar. Een schipper stemde toe ons mee te nemen.

Louka poseerde graag voor mijn camera. Later begreep ik: het was voor Facebook. Voor de herinnering. Voor het bewijs dat hij er was geweest.

Na een maand op dit kleine eiland krijg ik het gevoel alles gezien te hebben. Ik wil verder. Maar de Seychellen bleken niet het paradijs van eilandhoppen dat ik me had voorgesteld. De afstanden tussen de eilanden waren veel groter dan ik dacht, en de prijzen van de veerboten absurd: vierhonderd euro per persoon voor een enkele rit. Te duur, te toeristisch. Dus ging ik op zoek naar alternatieven en ontdekte dat sommige goederenboten ook passagiers meenamen. Geen luxe, wel betaalbaar. Een schipper stemde toe ons mee te nemen naar Praislin eiland.

“Je vais faire plein d’amis.” Louka begint uit te kijken om terug te keren naar Brussel, zijn thuishaven. Hij zal degenen die hij mist terugzien: zijn vrienden. En dit jaar wil hij er heel veel nieuwe bijmaken. “Je vais faire plein d’amis pour Facebook,” zegt hij met een niet helemaal onschuldige babyface-look, alsof er een gamma van kleurrijke plasticine bestaat waaruit al die nieuwe vrienden lieflijk gevormd kunnen worden. Zijn gemis en behoefte aan vrienden lijken uit onze reis van een maand op de Seychellen te zijn ontstaan. Ik wil zijn uitspraak filmen, maar daar is hij niet mee akkoord, ook niet als ik zijn theatrale uitspraak imiteer. Hij is weinig onder de indruk.

“C’est pas comme ça!” zwaait hij mijn imitatie van de plank. “Filme, je te le montre!” “Tu me donnes une clope?” En ik herken zijn brede glimlach. “Tu es trop marrant quand tu pètes un câble, je vais te filmer.” De serveerster in dit restaurant neemt zijn bord terug met de onaangeraakte frieten die ik extra had besteld, waaruit mijn geërgerde toestand is gegroeid. “Attends, attends,” en hij maakt de camera opnameklaar. In mijn toestand van moraliserende vader maakt dit me nog kribbeliger, maar ik weet niet wat te zeggen als hij er lachend een laag overheen legt: “Allez, pète un plomb!” Boos, maar verrast door zijn tegenaanval – waar hij zich weer eens makkelijk vanaf zal maken – word ik plotseling gered door een wonderlijk technisch probleem. “Ça veut dire quoi, TAPE END?”, vraagt hij me. Lachend besef ik de situatie: “Fin de la cassette…” En nu kan ik hem vrijelijk onder zijn voeten geven, zonder gefilmd te worden.

Louka wil één prijsbezit meenemen naar Brussel: zijn golfplank, zijn trouwe metgezel in de golven, zijn symbool van vrijheid op dat eiland. In de luchthaven hebben we hem hem zorgvuldig met plastic aan zijn rugzak gebonden, als een kostbare schat die we naar Brussel moeten smokkelen. Maar ergens tussen het inchecken en het opstijgen is hij losgeraakt, verdwenen in de anonimiteit van de luchthaven. Toen Louka het beseft, zie ik de teleurstelling in zijn ogen – niet zozeer om het voorwerp zelf, maar om wat het had betekend: zijn tastbare herinnering aan die weken, zijn stukje eiland dat hij heeft willen meedragen. Nu is het weg, opgeslokt door de reis zelf, alsof het eiland ons nog één laatste les wil leren: dat je sommige dingen gewoon moet loslaten.

De heenreis van onze uitstap naar Praislin verloopt soepel. We zitten op gestapelde dozen midden tussen de lading, de enige passagiers op een schip dat eigenlijk alleen bedoeld is voor vracht. Het eiland dat we aandoen, verkennen we per fiets, en even lijkt alles perfect. Maar op de terugweg slaat het weer om. De hemel betrekt, de wind steekt op, en al snel zitten we midden in een storm. Pikdonker. Golven beuken tegen de boot, die niet afgesloten is – het water stroomt naar binnen, koud en ongenadig. Louka wordt misselijk, doodsbang, en probeert zich onder de banken te verstoppen, maar dat is levensgevaarlijk met al dat woeste water dat door de boot spoelt. De schipper, zelf druk bezig om het vaartuig onder controle te houden, kan ons amper helpen. Zijn kalmte is het enige wat me geruststelde. Ik trek Louka tegen me aan, hou hem vast terwijl de boot als een kurk op de golven danst. Elke minuut voelt als een eeuwigheid. We weten allebei: dit zal nog uren duren.

Onze laatste dagen brengen we door in Victoria, de hoofdstad, waar de sfeer een vreemde mix was van koloniaal erfgoed en tropische levendigheid. We dwaalen over de markt, tussen de kleuren en geuren, en stoten op een Hindoeïstische tempel, verrassend ingebed in de anders zo Engelse architectuur. Maar wat echt opvalt, zijn de gigantische jachten in de haven – glanzende, witte kolossen die als stille getuigen liggen van het echte karakter van dit eiland: geen ongerept paradijs, maar een fiscaal toevluchtsoord voor de rijken, waar geld stil en onopvallend zijn werk doet.

We worden uitgenodigd door die Indische man, die we ergens op straat hebben ontmoet. Het beeld met het schilderij van zijn overleden vrouw blijft me bij. Louka, verveeld, niet begrijpend waarom ik hierheen wou. Mijn drang om mensen te ontmoeten die iets te vertellen hebben, iets te geven.

Seychelles, augustus 2009